Hindi ko alam kung bakit wala akong naabutan na lolo ko. Pero nandyan naman ang mga lola ko. Lalo na ang ina ng ina ko si mama GLORIA QUIAMCO. Simula ng nag-aral ako, sya na ang nagaasikaso sa akin. Hanggang grade 6 'yon. Sa kanya ako natuto kung pano mamuhay ng masaya at sa kanya ko naramdaman ang pag-aalaga ng isang magulang. Hindi sa sinasabi ko na hindi ko naramdaman 'yon sa mga magulang ko. Pero sa lola ko kasi unang nakuha 'yon. Dahil nga dito na ako lumaki.
Naalala ko pa noon, kahit malapit lang ang eskwelahan dito, araw-araw pa din nya akong hinahatid sundo. At kung may mga kailangan sa eskwelahan na hindi ko agad nasabi, sya pa din ang bumibili kahit san pa man meron ng kung ano man ang kelangan ko. Kahit sa 4th floor pa 'yun, aakyat pa talaga sya kahit na nahihirapan na sya.
Ngayon alam ko na kung ano ang hirap na nakukuha nya para lang mapagtagumpayan ko kung ano man ang gusto ko sa buhay.'Yung kahit na hindi sya makainom ng maintenance basta may makain ka lang. 'Yung kahit na hindi na sya kumain ng tanghalian o hapunan basta makaipon lang ng pambili mo ng cellphone.
Kaya treasure the every moment that you're with your grandparents. Kahit ngayong araw lang na ito masuklian natin kung ano man ang mga naibigay nila para sa atin. Kahit isang cake lang 'yan ayos na sa kanila 'yan. Mahiya ka naman wag na ikaw ang mas maraming makakain. Grandparent ka?
